مطمئن گشته و از كيفر جرائم ( و بزهكاريهاى خويش ) آسوده خاطر شده است . پس واى بر اين مصيبت ! مصيبتى كه ناگواريش سخت و كيفر و عقابش زياد است ، و براستى اگر آرزوى من همراه با وعدهء چشم پوشى تو از لغزشم نبود چگونه من اميد بازگشت و توجه مجدد تو را داشتم ، در صورتى كه گناهان بزرگى را كه از خردترين بندگانت پنهان ميكنم بعيان در حضورت انجام دادم ! و با اينكه ( همه جا ) با من بودى تو را از نظر دور داشتم ، و حرمت پرده پوشيت را بر خويشتن مراعات نكردم . راستى كه با چه رو تو را ديدار كنم ؟ و با چه زبان با تو راز گويم ؟ كه من هر عهد و پيمان محكمى را كه با تو بستم و تو را هم بر آن گواه گرفتم بشكستم ، و در همان وقتى كه غرق در خطا و گناه بودم تو را خواندم و تو اجابت كردى ، ولى تو در حال نيازمنديم به تو مرا خواندى و من اجابتت نكرده ( و نپذيرفتم ) . اى بدا به حال من با اين كارهاى زشتم ! راستى كه چه جراتى كردم ! و چگونه خود را گول زدم ! ( اى خدا ) منزهى تو و من اينك بوسيلهء خودت به تو تقرب جويم ، و به حق خودت تو را سوگند دهم ، و از تو بسوى خودت بگريزم ، ( خدايا من خود ميدانم كه ) در هنگام گنهكارى و نافرمانيم خودم را زبون و خوار كردم نه آنكه تو را كوچك و خوار بشمارم ، و بنادانيم مغرور گشتم نه ببردبارى تو ، و حق خود را تباه ساختم نه حق بزرگ تو را ، و به خود ستم كردم ، و اينك اميدوار رحمت توأم ، و به تو ايمان آورده و گرويدم ، و بر تو توكل كنم و بدرگاه تو بازگشته و زارى كنم ، پس اى خدا ترحم فرما به بينوائى